👉 niezliczone, majestatyczne wodospady
👉 gejzery, fumarole, kaniony, lodowce
👉 Diamond Beach z kryształami lodu na brzegu i inne, mniej uczęszczane, czarne jak smoła plaże idealne na wyciszenie umysłu
👉 Blue Lagoon – baseny termalne pod gołym niebem, doskonałe na relaks po intensywnym tygodniu
👉 a to wszystko możliwe w formie świetnej i jednocześnie niedrogiej przygody z kamperem!
Zainteresowany? Zapytaj o ofertę dla siebie!

Za dużo czytania? Zobacz relację na Instagramie (dodatkowo z filmami!)
Część I
Część II

Dzień 1 – 23 września 2025 r.

Na Islandię przyleciałem rano. Było pochmurnie, wietrznie, mrzawka, około 10 stopni, widoczność słaba. Tak jak zapowiadała prognoza pogody – szara chmurka i niska temperatura na cały pobyt. Nieciekawie. Ale czy cały czas tak było? Zdecydowanie nie. Podobnie prognozy pogody można przestraszyć się lecąc w regiony tropikalne – tam będzie prognozowana codziennie burza i opady, a czy tak będzie? Nie będzie.

Mimo tylu podróży, które mam za sobą, kamperem jeszcze nie jeździłem. To w zasadzie mini-kamper (są dostępne i duże). Jak się okazało, był to doskonały wybór. To nie tylko oszczędność, choć także, bo w cenie trochę wyższej niż normalny samochód, ma się od razu zapewniony nocleg (które nie są tanie ani jakieś wyjątkowe, raczej podstawowe). Kamper to przede wszystkim możliwość maksymalnie pełnego doświadczania wspaniałej natury, która nas otacza. I o to mi chodziło bardziej. Dlatego też postanowiłem nie korzystać z żadnych campingów i nocować wyłącznie w naturze, bo nie po to mam kampera, żeby ustawiać się w rządku innych i słuchać trzaskania ich drzwi. Stąd też bardzo istotne jest, by kamper miał ogrzewanie postojowe, tak jak mój. Prądu nie potrzebowałem do niczego.

Odebrałem samochód, zjadłem w KFC (korzystając z niemal ostatniego kontaktu na najbliższy tydzień z tak rozwiniętą cywilizacją!) i pojechałem na pierwsze duże zakupy do Netto. Jak to w każdej kasie samoobsługowej, języki są trzy: islandzki, angielski i polski. Polacy są tu największą mniejszością.

Pierwszym punktem trasy był Bridge Between Continents, między 2 kontynentami, a konkretniej płytami tektonicznymi, euroazjatycką i północnoamerykańską.

[Pokaz slajdów]

Następnie Gunnuhver Hot Springs i Reykjanes Lighthouse. Wiał wiatr i rozpędzał kropelki mrzawki, które wbijały się w kurtkę, głęboko ją przemaczając. Czy było nieprzyjemnie? Zdecydowanie nie. Nie było zimno, tylko świeżo, pachniał ocean, nie sądziłem, że będzie to taki przyjemny spacer.

[Pokaz slajdów]

Kolejny punkt był trochę dalej, Park Narodowy Þingvellir.

[Pokaz slajdów]

I ostatnie dwa tego dnia, to fumarole i Strokkur Geyser oraz wodospad Gullfoss. Pizza na zdjęciach (obok gejzeru jest kompleks kilku restauracji) kosztowała jedynie ponad 100 zł, ale nie była nawet zła. 🙂 W tej okolicy, kierując się ku drodze biegnącej wzdłuż wybrzeża, znalazłem miejsce pierwszego noclegu. Jak się kąpałem? To proste. Za dnia, w toalecie przy atrakcjach turystycznych, gdzie o dziwo jest ciepła, a nawet gorąca woda, czasem w jakiejś galerii czy sklepie typu Netto, nabierałem ją do 10l baniaka, który był na wyposażeniu kampera. I tak polewałem się z nim z góry. Oprócz tego miał wygodny kranik przydatny do mycia warzyw, rąk czy zębów.

[Pokaz slajdów]

Dzień 2 – 24 września 2025 r.

Po obudzeniu się z pięknym widokiem i śniadaniu, wyruszyłem w stronę wodospadów skupionych wokół Seljalandsfoss. Tam zjadłem fish and chips także w okolicach 100 zł. 🙂 Później nie wszędzie już były nawet takie możliwości, żeby zjeść coś ciepłego, ale bardzo pomocne były zakupione w Netto dania gotowe. Nawet przyzwoite w smaku. Odgrzewałem je na rurze wydmuchującej ciepłe powietrze z ogrzewania postojowego. Brzmi to może jak użeranie się ze wszystkim na małej pace Fiata Doblo, ale pisząc to, szeroko się uśmiecham, bo było cudownie. Piękno tkwi w prostocie. 🙂

[Pokaz slajdów]

Kolejny postój był przy łuku skalnym Dyrhólaey i punkcie widokowym na Reynisfjara Beach. Na samą plażę wszedłem trochę dalej, za „rogiem”, na Víkurfjara Black Sand Beach. Nawet dłuższą chwilę poleżałem i pomedytowałem. Tak uwielbiam plaże same w sobie, że nie potrzebuję słońca.

[Pokaz slajdów]

Ostatnim punktem tego dnia był kanion Fjaðrárgljúfur. W tych okolicach, przy bocznej drodze (zawsze tak wstępnie szukałem na Mapach Google) także znalazłem miejsce na nocleg. Zawsze byłem wybredny w tym zakresie, mijałem dziesiątki miejsc, które mogłyby być, ale mi zależało na ładnym widoku z tylnej szyby. 🙂

[Pokaz slajdów]

Dzień 3 – 25 września 2025 r.

Rano podjechałem do pobliskiego wodospadu Stjórnarfoss, a następnie do ciekawych formacji skalnych „w polu”: Dverghamrar.

[Pokaz slajdów]

Po chwili dalszej jazdy, czekał mnie trekking na lodowiec w Parku Narodowym Skaftafell, zahaczając o wodospad Svartifoss. Zupa jedyne 60 zł. 🙂

[Pokaz slajdów]

Następnie dojechałem na Diamond Beach, plażę z kryształami lodu, które wypływają na morze z pobliskiej laguny Jökulsárlón i następnie są wyrzucane przez fale na brzeg. W bliskiej okolicy, znalazłem miejsce na nocleg, z widokiem na morze. Kąpać się w deszczu, przy szumie fal, to też było piękne doświadczenie. Zwłaszcza, że zaraz potem można było wskoczyć do rozgrzanego wnętrza, na wygodny materac i zjeść coś dobrego oglądając ulubiony serial. Bo zasięg na Islandii jest doskonały, wszędzie. Nawet tam, gdzie nie widać nigdzie na horyzoncie żadnych nadajników.

[Pokaz slajdów]

Dzień 4 – 26 września 2025 r.

Zahaczyłem o miasteczko Höfn, żeby zrobić tam zakupy w Netto, nabrać ciepłej wody i przejść się. Chciałem jechać dalej, ale tunel na krajowej drodze nr 1, niedaleko za miastem, był zamknięty z powodu uszkodzenia drogi za samym tunelem, przez obfite opady. Miał otworzyć się najwcześniej jutro po południu… Zatrzymałem się więc, całe szczęście w bardzo ładnym miejscu, Stokksnes. Z plażą, latarnią morską i wioską Wikingów na potrzeby planu filmowego lata temu. Jest to teren prywatny i wstęp jest płatny, za co właściciele spotykają się z silną dezaprobatą w opiniach na Googlach, ale ja cieszyłem się, że mogę spędzić tutaj noc, bo było pięknie. Nie do końca „zgodnie z regulaminem”, bo nie chciałem stać w rządku innych kamperów przy recepcji, na oficjalnym kempingu, wolałem miejsca parkingowe bliżej plaży.

[Pokaz slajdów]

Dzień 5 – 27 września 2025 r.

Kolejny dzień był bardzo słoneczny, wszystko w tym samym miejscu wyglądało zupełnie inaczej. Sprawdzałem komunikaty odnośnie dalszego zamknięcia drogi na stronie internetowej, w pewnym momencie była informacja, że dzisiaj już nie rozstanie otwarcia. To wtedy musiałbym zrezygnować z pełnego objazdu Islandii i wracać w kierunku stolicy tą samą trasą. Ale nagle, komunikat się zmienił, drogę otwarto przed 17. Ruszyłem więc w drogę, chcąc nadrobić jak najwięcej, ale też nie kosztem jazdy w ciemności i utraty pięknych widoków. Nocleg wypadł przy rzece, to było jedno z fajniejszych miejsc.

[Pokaz slajdów]

Dzień 6 – 28 września 2025 r.

Pierwszy postój był przy wodospadzie Dettifoss, najpotężniejszym na Islandii.

[Pokaz slajdów]

Następnie przy fumarolach Hverir.

[Pokaz slajdów]

Chwilę dalej znajdowały się ciekawe formacje z zastygłej lawy, Dimmuborgir i punkt widokowy na jezioro Myvatn, Skútustaðagígar.

[Pokaz slajdów]

Na koniec dnia wodospad Goðafoss, przejazd przez drugie największe miasto Akureyri (tam tankowanie ciepłej wody) i nocleg po drodze tam, gdzie złapała mnie ciemność. Tego dnia na niebie ukazała się zorza polarna. Uczciwie muszę powiedzieć, że na zdjęciach wygląda to lepiej niż w rzeczywistości. 🙂 Nie spodziewając się i nie wypatrując jej, będąc w innym miejscu, pomyślałbym może, że to jakieś światło miasta odbite od chmury.

[Pokaz slajdów]

Dzień 7 – 29 września 2025 r.

Dzień powrotu do Reykjaviku. Po drodze krótki postój przy kanionie Kolugljúfur. Krótkie zwiedzanie stolicy i wieczór w Blue Lagoon, kompleksie basenów termalnych z saunami. Tam znowu na niebie pokazała się zorza polarna. Noc spędziłem w wyjątkowo mało naturalnym środowisku, bo na pustym parkingu sklepu w okolicach lotniska. Rano oddałem samochód i wróciłem.

[Pokaz slajdów]

To było niesamowite doświadczenie. Nie jestem fanem zimnych klimatów, północy, Skandynawi, a podróż na Islandię odkładałem długo – no jest pięknie, w końcu trzeba byłoby pojechać. Polecam każdemu. Co do pogody, spodziewałem się, że będzie dużo gorzej, a było po prostu świeżo, nie zimno. A co do teoretycznie mało komfortowych warunków w kamperze – było mi w nim naprawdę dobrze, to wcale nie jest takie trudne ani wymagające.